Yer fıstığı, gelişme sürecinde farklı dönemlerde değişen besin ihtiyaçlarına sahiptir. Ekim öncesi ve erken gelişme dönemlerinde güçlü bir kök sistemi oluşturmak için fosfor (P) ve kalsiyum (Ca) gereksinimi fazladır. Fosfor, kök gelişimi ve çiçeklenme üzerinde doğrudan etkili olup, erken dönemde toprağa uygulanmalıdır.

Bitki, azot (N) ihtiyacının büyük kısmını simbiyotik bakterilerle karşılasa da, ekim sırasında düşük dozda azot verilmesi başlangıç gelişimini destekler.

Potasyum (K), özellikle meyve bağlama ve tane doldurma dönemlerinde önemli rol oynar. Potasyum eksikliği, kabuk kalitesini ve dane iriliğini olumsuz etkiler. Aynı zamanda, su dengesini düzenleyerek kuraklığa dayanıklılığı artırır.

Kalsiyum, yer fıstığında en kritik besinlerden biridir. Kapsül gelişimi ve dolgun taneler için kalsiyum toprağın üst tabakasında alınabilir formda bulunmalıdır. Yetersiz kalsiyum, içi boş veya çürük tanelere yol açabilir.

Mikro besinler arasında en önemlileri bor (B), çinko (Zn) ve manganez (Mn)’dur.

Bor, çiçeklenme ve tozlaşma kalitesini artırır.

Çinko, enzim aktivitesi ve bitki hormonlarının düzenlenmesi için gereklidir.

Manganez, fotosentez ve karbonhidrat üretimini destekler.

Yer fıstığında dengeli bir gübreleme programı şu hedefleri sağlamalıdır:

Sağlıklı kök ve bakteri gelişimi,

Verimli çiçeklenme ve kapsül bağlama,

Dolu taneler ve yüksek yağ oranı,

Artan stres dayanıklılığı (kuraklık, sıcaklık vb.).

Toprak ve yaprak analizine dayalı bir besleme planı, verim ve kaliteyi artırırken, aynı zamanda toprakta besin dengesinin korunmasına da yardımcı olur.